Otwarcie konferencji od razu umieszcza jej kartę na kanale, a Udostępnij — w przedpokoju, zanim wejdziesz, i w pasku konferencji potem — otwiera małe okno z tym samym adresem do wklejenia gdzie indziej, obok Kopiuj i Odwołaj. Ponowne otwarcie pokazuje link, który już masz, zamiast tworzyć drugi. Gdy pokój się kończy — albo unieważnisz odnośnik — karta zostaje i staje się zapisem tego, co się wydarzyło: jak długo trwała konferencja i ile różnych osób w niej było, wraz z następną rzeczą, którą wciąż da się zrobić, zamiast przycisku, który już nie działa. Sesja P2P mówi, jak długo trwała; przestrzeń i gra solo nie mówią żadnej z tych rzeczy, bo miejsce nie ma początku, który dałoby się zmierzyć. Odnośnik niesie to, który to pokój, i nigdy prawo, by w nim być: kto za nim pójdzie, nadal musi być zarejestrowany i być członkiem kanału, więc odnośnik jest zaproszeniem do pokoju, do którego i tak mogłeś dotrzeć, a nie obejściem drzwi kanału. Tylko zarejestrowany pseudonim może go utworzyć.
Udostępnij tworzy link do rozmowy i otwiera go w małym oknie z adresem, Kopiuj i Odwołaj. Jest w przedpokoju, zanim wejdziesz, i w pasku konferencji później, więc możesz zaprosić ludzi, a potem wejść. Zamknięcie okna zostawia przycisk z napisem Link do udostępnienia, który otwiera je ponownie. Wklejenie adresu na kanał lub w wiadomość prywatną rysuje kartę zamiast gołego adresu — każdy taki link staje się kartą, także ten, który ktoś przysłał ci z zewnątrz.
Czego link nie robi
Link mówi, o który pokój chodzi, ale nigdy nie mówi, że wolno Ci w nim być. Kto go otworzy, nadal musi być zarejestrowany w NickServ i być członkiem kanału, a zablokowana konferencja nadal odmawia wszystkim poza moderatorami. Utworzyć go może tylko zarejestrowany nick, bo link zapisuje, kto go stworzył.
