Pokój, który ktoś otworzył — konferencja, przestrzeń, sesja P2P, mecz — pojawia się w rozmowie jako karta. Karta nie jest zdjęciem pokoju: odczytuje pokój, gdy ją mijasz, i jest wejściem.
Co pokazuje karta na żywo
Nazwa pokoju, kto w nim jest i ilu, oraz plakietka mówiąca, że dzieje się to teraz. Dołącz otwiera go we własnej karcie, żeby rozmowa została na miejscu, a Kopiuj link przekazuje adres komuś innemu. Karta nigdy nie nazywa kanału, którego nie mógłbyś znaleźć sam.
Co pokazuje karta zakończona
Karta szarzeje, traci wejście i staje się zapisem tego, co się wydarzyło: jak długo trwał pokój i ile osób w nim było. Na jej miejsce przychodzi następna sensowna rzecz — kanał, w którym odbyła się konferencja, albo gra, na której rozegrano mecz. Mecz, który ktoś już zajął, mówi to wprost, bo pełny mecz nie jest zepsutym linkiem: przestał działać, bo zadziałał.
Link, który został zamknięty
Unieważnienie linku nie usuwa karty. Karta szarzeje i mówi, że adres został zamknięty, dzięki czemu rozmowa, która wczoraj tłumaczyła się sama, tłumaczy się i dziś, zamiast zostawiać po sobie goły adres.
Zaproszenie P2P jest jedną z nich
Prośba P2P rysuje tę samą kartę, z adresem samej sesji i przyciskiem Odrzuć obok. Nie ma linku do skopiowania: token jest zaproszeniem i należy do was dwojga.
