Pokój czatu, który ktoś otworzył — konferencja, przestrzeń, sesja P2P, rozgrywka — pojawia się w rozmowie jako karta. Karta nie jest zrzutem ekranu pokoju: odczytuje pokój, gdy ją mijasz, i jest wejściem do niego.
Co pokazuje karta na żywo
Nazwa pokoju, kto w nim jest i ile osób, oraz plakietka informująca, że dzieje się to teraz. Dołącz otwiera go we własnej karcie, żeby rozmowa została na miejscu, a Kopiuj link przekazuje adres komuś innemu. Karta nigdy nie podaje nazwy kanału, którego nie mógłbyś znaleźć sam.
Co pokazuje karta zakończona
Karta szarzeje, traci wejście i staje się zapisem tego, co się wydarzyło: jak długo trwał pokój i ile osób w nim było. Na jej miejscu pojawia się kolejna sensowna rzecz — kanał, na którym odbyła się konferencja, albo gra, w którą rozegrano partię. Partia, którą ktoś już zajął, mówi to wprost, bo pełna partia nie jest zepsutym linkiem: przestała działać, bo zadziałała.
Zamknięty link
Unieważnienie linku nie usuwa karty. Karta szarzeje i informuje, że adres został zamknięty, dzięki czemu rozmowa, która wczoraj sama się tłumaczyła, tłumaczy się i dziś, zamiast zostawiać po sobie goły adres.
Zaproszenie P2P jest jedną z nich
Prośba P2P wyświetla taką samą kartę, z adresem samej sesji i przyciskiem Odrzuć obok. Nie ma w niej linku do skopiowania: token jest zaproszeniem i należy do was dwojga.